Allan Campbell: Beachd Ailein – week 45

Want to read more?

We value our content  and access to our full site is  only available with a  subscription. Your subscription entitles you to 7-day-a-week access to our website, plus a full digital copy of that week’s paper to read on your pc/mac or mobile device In addition your subscription includes access to digital archive copies from 2006 onwards

Just want to read one issue? No problem you can subscribe for just one week (or longer if you wish)

Already a subscriber?

 

Subscribe Now

Chaidh mi agus na bha cuide rium gu ruige taigh-seinnse! Abair annas arsa cuid! Ach bha àirde an fhuaim aig luchd-ciùil a’cluiche san taigh-sheinnse a bha a’ toirt ionnsaigh chronail air cluasan na bha an làthair.

Ged a bha oidhirp ga dhèanamh air còmhradh cha mhòr nach b’ ann le bhith leughadh cumadh lipean a dh’amaiseadh tu air dad a “chluinntinn” bho neach ri do thaobh! Gu h-iongantach cha robh coltas gun robh a’ ghleadhraich a’ cur dragh sam bith air càch ach ‘s e faochadh a bh’ ann dhomh fhìn teicheadh an ceann ùine ghoirid.

Bha an fheadhainn òga a’ fanaid ann an dòigh chàirdeil, ‘s iad ga mo mheas seann-fhasanta agus gearaineach ‘s cho beag tuigse agam air saoghal an latha ’n- diugh! Ma-thà ma thogair! Tha mi den bheachd gum bheil leithid siud de dh’fhuaim an lùib dibhearsain an t-sluaigh dol a dh’fhàgail tomhas mhòr aca bodhar mus ruig iad seann-aois, agus ‘s ann a bha mi a’ beachdachadh air iomairt a thòiseachadh fon t-sluagh-ghairm “coibhneas dhar cluasan”!

Feumaidh mi aideachadh nach e cuspair ùr a tha an seo dhòmhsa idir, agus tha mi air a bhith mothachail thar nam bliadhnaichean air mar a tha riaghailtean a’ cumail smachd air fuaim de gach seòrsa air a’ bhlàr-a-muigh ach nuair a thèid thu a-staigh gu ruige cuirm sam bheil ceòl bidh sin glè thric cho àrd is nach cluinn daoine a chèile a’ còmhradh. Càite bheil tlachd ann an leithid sin, agus carson a tha e a’ tachairt?

Bidh cuimhn’ aig mòran agaibh nuair a bha sibh òg a bhith a’ frithealadh chèilidhean agus dhannsaichean ann an tallaichean-baile beaga far nach robh taic àrdachaidh fuaim sam bith aig luchd-ciùil, ach bha sinn uile gan cluinntinn soilleir gu leòr airson dannsa agus còmhradh. Agus fad linntean bha an obair aig sgrìobhaichean-ciùil ainmeil feadh an t-saoghail ga èisteachd gun innleachdan fuadain sam bith ag àrdachadh an fhuaim.
Nach bu mhath tilleadh chun an t-saoghail rianail sin far am biodh taghadh agad air dè chluinneadh tu seach smachd an t-sàmhchair uile a bhith air a mùchadh le gleadhraich ciùil!

Tha cuimhn’ agam air còmhradh le fear-ciùil turas agus mi a’ faighneachd dheth carson a thòisich cuid de chluicheadairean air puirt a chluiche cho luath ‘s nach gabhadh dannsa riutha aig amannan. Gabhaidh mearachdan falach le astar thuirt e! Bhiodh e ladarna da-rìribh a ràdh gum bheil leithid sin fìor far am bheil an ceòl cho àrd ‘s gum bheil thu air do bhòdhradh, ach mura gabh èisteachd ris cò aige tha fios!

During a recent visit to a pub I once again found the volume of the live music an auditory assault that make conversation impossible, and it was a relief to escape to the “quiet” of a city street!

Excessively loud music is a long-running hobby-horse of mine, but I do believe it to be damaging to people’s hearing, and I nostalgically recall the music and chat at gigs when amplification was not available!

Ailean Caimbeul
(Allan Campbell)
ailean@obantimes.co.uk